Verliefd op Ecuador

De eerste dag loop je wat onwennig rond. Met alle wijze raad van mensen om je heen nog in je oren stap je het vliegtuig uit en kijk je bedachtzaam om je heen.

Ik weet het niet hoor maar wij hebben alleen nog maar hele leuke mensen ontmoet. Ook al loopt het niet altijd hoe je verwacht het komt goed. Iedereen is bereid je te helpen.

De eerste ervaringen met de stad Quito waren hectisch. Een gigantische stad met helaas maar een toegangsweg die op vrijdag gewoon verstopt is. Wel een aardige taxichauffeur die ons helaas niet helemaal naar Otavalo kan brengen. Dus toch meteen maar kennis maken met het openbaar vervoer. Een volgepropte bus met mensen tassen maar ja als je al 24 uur op bent ( de komma doet het niet op deze computer) dan houd je je ogen niet lang open en lig je voor je het weet tegen een vriendelijke indiaan aan te slapen.

Otavalo is een heel ander verhaal. Een heel leuk stadje met in het centrum La Plaza de los Ponchos. Een prachtige markt vol met Indigenas die daar of allerlei lekker fruit en groente verkopen of hun zelfgemaakte truien en kleden en tassen.

Het meest verrassende is wel dat Mariettte en ik respectivelijk 1.59 m en 1.60 m zon beetje de langste zijn op deze markt. Sommige vrouwtjes komen net tot mijn oksel. Bovendien sjouwen ze dan nog een vracht op hun rug waar je u tegen zegt. De indigenas ( zo worden de indianen hier genoemd) zijn prachtige mensen. Ze hebben prachtig dik zwart haar en gitzwarte ogen. Ze lopen bijna allemaal in klederdracht. Volgens de mensen met wie we praten hier is het een hele hechte gemeenschap. Ze trouwen wel snel en krijgen soms al wel op hun 14e hun eerste kind maar ze zijn er zo lief mee. Ook de mannen lopen met de kindertjes te sjouwen. De straathonden vormen hier wel een probleem. Het stikt ervan en erg doorvoed zien ze er niet uit maar ze zijn totaal niet schuw en worden regelmatig door de mensen hier geknuffeld. Alle restjes gaan naar de honden maar dat is niet bepaald veel.

Spaanse les is heel leuk. We hebben leuke juffen die 4 uur lang met ons oefenen grammatika uit leggen en praten. We krijgen ook iedere dag huiswerk mee. Volgens mij hebben ze zelden zulke ijverige leerlingen gehad want wij vragen gewoon om meer huiswerk. Vandaag was alweer de 5e dag. We hebben samen met de juffen gekookt. Een heerlijk recept uit Ecuador. Een soort koude soep met tomaten uien garnalen en vis. Dit eet je samen met gebakken plakjes banaan. Smullen. Dat was woensdag wel anders. Toen zijn we samen naar de markt gegaan en hebben allerlei fruit gekocht. Schoongemaakt en geproeft natuurlijk. De opdracht was bij elk stuk fruit vertellen hoe het eruit ziet en hoe het smaakt. Ja allemaal in het Spaans. Tenslotte maakten ze nog een stuk fruit open en lieten zien dat het fruit hier in Ecuador nog een lekker extraatje heeft. Wormpjes. Maar ja toen zat het er al in.Aangezien ik nog steeds niet gemerkt heb dat mijn maag het niet vertrouwt zal het hier wel om een onschuldig wormpje gaan.

De middagen hebben we gebruikt om de omgeving te verkennen. We hebben zoveel mogelijk de bus gepakt en ook daar hadden we steeds leuke ontmoetingen en hebben we steeds geprobeerd om ons verstaanbaar te maken. Dat leidt vaak tot hilarische situaties waarbij wij natuurlijk niet altijd in de gaten hebben wat we precies zeggen maar wat het plezier alleen maar verhoogt.

De natuur rond Otavallo is heel mooi. We hebben woensdag een wandeling rond de meren gemaakt. De wandeling startte op 3700 meter en klom op tot 4200 meter. Op een gegeven moment krijg je wel een beetje hoofdpijn. Gewoon even gerust en een boterham gegeten en toen weer doorgelopen. Mijn conditie valt me echt mee. Ik was inderdaad flink aan het hijgen bij de klim naar de top. Maar Mariette en onze Duitse metgezel waren ook buiten adem dus ik doe het nog zo slecht niet.

De tijd vliegt. Het is niet voor te stellen dat we hier al een week zijn. Het is hier zo mooi en de mensen zijn hier zo aardig. Gelukkig maar want we hebben nog regelmatig hulp nodig. Gisteren bv hebben we ons door een taxi boven op de berg af laten zetten. Daar de vogelopvang bekeken en toen terug gelopen naar het dorp. Zo'n 5 km. Maar  ja dan kom je ergens aan de buitenkant van het dorp uit. Helaas is het richtingsgevoel van zowel Mariette als van mij prut. Dus we moeten regelmatig naar de weg vragen en dat gaat zowaar.

Vanaf gisteren lukt het ons ook om wat langer wakker te blijven. De eerste dagen lagen we al om half 9 in bed want om 7 uur gaat de wekker. Ontbijten en dan hup naar les.

Dit weekend gaan we nog naar de La Plaza de los animales en naar de poncho markt natuurlijk. Zondag gaan we een tocht van 6 uur lopen. Eerst met de bus naar een dorpje en dan hopelijk met de taxi het laatste stuk naar de start van de hike. Dat wordt dan het afscheid van Otavalo. Maandag vertrekken we naar de Galapagos. Hopelijk is daar ook een computer te vinden. Dan horen jullie daar meer.

Lieve mensen we genieten. Ecuador is echt een pracht land.Tot de volgende keer.

Ik ga proberen of ik ook wat foto's kan toevoegen.

Liefs Coosje