Arequipa en Colca Canyon

Na Paracas met de bus naar Arequipa. Wat een bende onderweg. Alleen maar woestijn en ja, wat me eigenlijk al meteen opviel toen we Peru binnen reden, ze zijn stapelgek op muurtjes. Overal staan ze. Middenin de woestijn, om huizen, maar ook zomaar in het veld. Wie weet ontdekken we nog wel waarvoor ze dienen.

Arequipa was leuk, heel anders dan Lima. We deelden de kamer met twee Mexicanen die we in het hostel in Paracas hadden ontmoet. Meteen het museum in, het ijsmeisje Juanita bekeken dat daar in de bergen gevonden is. Maar de stad was ook heel leuk. Lekker rond het Placa de Armas gewandeld, ons hostel zat daar vlakbij, en de Colca Canyontocht geboekt.

Kort nachtje. Om 3 uur werden we opghaald, met nog zo´n 10 man reden we eerst naar Chivay. Daar kregen we een lekker ontbijt en toen verder naar Cruz del Condor. Een plek boven in de bergen waar je uitkijkt op de Canyon en waar wel 10 condors rondvliegen. Machtig gezicht.

Toen door naar het startpunt van onze trekking. In drie dagen moesten we de Canyon in en uit lopen. Mariette was in de bus al niet lekker geworden want we hebben de reis qua verschil in hoogte niet echt slim gepland. We gaan van de Andes naar de kust en weer terug. Ze moest meteen aan alcohol ruiken en mocht de rit voor in het busje voortzetten. Misschien was het ook wel de rijstijl van de chauffeur, want dat rijden in de bergen is vreselijk als je last van wagenziekte hebt.

Toen kennis gemaakt met onze gids, Juan, een jonge indiaan uit deze buurt en onze groepsgenoten. Een stel uit Tjechie en een Spaans meisje dat voor een jaar in Lima werkt. Mariette en ik waren dus de oudjes. Maar dag één ging prima, ten minste in het begin. Het was voornamelijk afdalen en in het begin was het ook nog niet zo heet. De wandeling is sowieso heel geschikt als je in één klap van je hoogtevrees wil afkomen. Jeetje wat een afgronden. In het begin liep ik angstvallig aan de bergkant maar je moet je zo op het pad vol met keien concentreren dat dat me steeds gemakkelijker afging. Op een gegeven moment was een deel van het pad ingestort en moesten we een stuk steil omhoog klimmen om via een ander pad de weg te kunnen vervolgen. Nou dat viel niet mee. Stijgen in de hitte en op deze hoogte, dat konden we niet in het tempo van de jonkies. De gids was reuze lief en heeft het tempo tot het onze teruggeschroefd. We kwamen maar een half uur later aan. We sliepen in kleine hutjes en aten gezamelijk aan lange tafels met alle andere gasten die de Colca Canyontocht deden. Leuk hoor zo´n internationaal gezelschap. Net of je met elkaar op kamp bent. Half 8 ging het licht uit en lag iedereen te slapen. De volgende ochtend heeft de gids pannenkoeken gebakken en zijn we weer op pad gegaan. Wij waren achteraf zo blij dat we de tocht in drie dagen deden en niet in twee. Ons groepje was al om 12 uur op de plaats van bestemming, een oase met palmbomen, zodat we heerlijk van het zwembad en de zon konden genieten. ´s Avonds lekker met elkaar gegeten en spelletjes gedaan. Wel voor het slapen gaan een ernstig gesprek gehad met de gids. De derde dag betekent 4 uur achter elkaar steil klimmen, en aangezien Mariette en ik de eerste dag al wat last van de hoogte hadden, vond de gids het een goed idee dat wij de tocht lekker op een muildier zouden doen en de andere drie gewoon lopend. Zo gezegd zo gedaan. Mariette wilde sowieso al graag een keer paard rijden. Op een muildier had ze nog nooit gezeten dus dat was op zich al een avontuur. Ik was in het begin doodsbang. Ik zat er als eerste op en mijn muildier ging er meteen vandoor. Mariette lag dubbel van het lachen, maar ik durfde in het begin niet eens om me heen te kijken. Je moet er maar op vertrouwen dat zo´n beest niet misstapt op die smalle paadjes. Na een paar bochten kon ik me iets ontspannen en was ik in staat een beetje van dit avontuur te genieten. Bij het afstappen merkte ik echter wel dat ik toch vrij verkrampt op het dier gezeten had. Maar we waren het eerste boven. De andere drie waren helemaal kapot. De rest hebben we wel meegelopen. Het was echt weer een geweldige ervaring. Op zulke momenten besef ik wel dat ik heel erg bof dat ik dit soort dingen allemaal kan doen en beleven.